De cirkel is rond

Afgelopen week was de cirkel rond. We gingen, zo stuurde ik naar m’n moeder, langs bij de man die ervoor zorgde dat ik doe wat ik doe. Toen ik 21 was, sprong ik na een examen op de trein naar Amsterdam. Een stad waar ik nog nooit was geweest, maar waar heel wat mensen woonden naar wie ik opkeek. Bloggers als Nalden, bijvoorbeeld, of de oprichters van startups als 22tracks en Blendle. Onderweg naar Nederland mailde ik hen met de vraag of ik langs mocht komen.

‍

Zo mailde ik ook naar de Office Manager van Momkai, een creatief bureau dat ooit door de oprichter van WeTransfer in De Wereld Draait Door was genamedropt en waar ik sindsdien een gigantische fan van was. Je kent ze misschien van de branding van De Correspondent. Zij regelde dat ik eens langs mocht komen voor een gesprek met de oprichter, Harald Dunnink.

‍

Het gesprek met Harald begon eerst zeer serieus, omdat hij dacht dat het een echt interview was. Toen ik hem vertelde dat ik maar gewoon een onzekere bloggende student was die op zoek was naar advies, veranderde de hele toon. ‘Zwijgend leg ik mijn pen neer en laat ik het noteren voor wat het is. Geboeid luister ik naar wat Harald te zeggen heeft. De voorziene tien minuten lopen al snel uit maar dat lijkt hem niet te deren’, schreef ik indertijd in een blogpost.

‍

Zo eindigde die blogpost: ‘Binnen tien jaar hoop ik aan de andere kant van de tafel te zitten om ook op een blauwe vrijdag totaal onverwacht een 21-jarige te kunnen inspireren.’

‍

Harald en ik hielden sindsdien contact, en zeven jaar later richtte ik samen met Simon een eigen creatief bureau op. De naam Hartstikke is een ode aan het Dutch Digital Design waar agencies als Momkai en Verve in uitblinken. Die twee bewijzen ook dat je met een klein team supergetalenteerde mensen vaak meer kan bereiken dan de zeer grote agencies. Dat is exact wat we met Hartstikke ook willen doen.

‍

‍

De afgelopen dagen zaten we met ons clubje in Amsterdam, waar we verschillende workshops volgden, de stad ontdekten en op bezoek gingen bij Momkai. Harald en z’n collega’s vertelden er uitgebreid over hun werk en over The School for Moral Ambition, die ze samen met Rutger Bregman zijn begonnen. ‘Dankzij jou doe ik wat ik doe’, schreef ik na de lunch in Haralds exemplaar van mijn boek. En dat meen ik.

‍

Op de terugrit hadden we in de auto diepgaande, open en mooie gesprekken. Over onszelf, maar ook over Hartstikke.Ik ben - gelukkig - al lang niet meer zo onzeker en zoekend als toen ik twintiger was, maar dat neemt niet weg dat er best vaak nog momenten zijn waarop ik twijfel of ook niet weet hoe ik iets het beste aanpak. En nu ik in dezelfde rol zit als Harald dertien jaar geleden, gaat dat best vaak over degenen die zijn zoals ik indertijd was.

‍

Die gesprekken in de auto bevestigden vooral wat een mooi clubje warme, lieve, ambitieuze en intelligente mensen we rond ons heen hebben verzameld.Het is moeilijk om te verwoorden wat dat bezoekje aan Momkai zo bijzonder maakte - voor het team voelt het waarschijnlijk gewoon aan als een agency visit zoals ze er met school al zo vaak deden - maar toen ik rondkeek en zag hoe iedereen geboeid naar Harald luisterde, wist ik: de cirkel is rond.